ترمیم دندان و زیبایی دندان را می توان در دو بخش بررسی کرد. یکی دندانپزشکی ترمیمی و دیگری دندانپزشکی زیبایی اقداماتی که در جهت بهبود ظاهری دندان ها، لثه ها یا کام، انجام می شود دندانپزشکی زیبایی نامیده می شود.
با این حال برخی از درمان های زیبایی دندان باعث افزایش سلامت دندان نیز می شوند.
ترمیم دندان پوسیده و زیبایی
اینله و اُنله
اینله و اُنله کردن که به آن پرکردگی های غیر مستقیم نیز می گویند توسط آزمایشگاه ساخته می شود
و برای پوسیدگی های خفیف تا متوسط یا آنهایی که ساختار کافی برای قرار گرفتن پرکردگی را ندارند، مورد استفاده قرار می گیرد.
بلیچینگ دندان و زیبایی
بلیچینگ پروسه ای شیمیایی است که به منظور سفید کردن دندان ها استفاده می شود و بسیار محبوب و متداول است.
برخی افراد برای از بین بردن لکه های دندانهایشان از بلیچینگ استفاده می کنند
در حالی که دیگران تنها برای سفید تر کردن دندان ها از آن استفاده می کنند.
ونیر
ونیر دندان لایه ی بسیار نازکی از مواد است که روی سطح دندان قرار داده می شود تا ترک و شکستگی های دندان را برطرف کند و یا ظاهری زیبا به آنها ببخشد.
این ونیرها یا از جنس پرسلین و یا رزین کامپوزیت دندان می باشند.
رزین ماده ی مایعی است که می تواند تبدیل به جامدی سخت و دائمی شود.
این ماده به دلیل توانایی در پیوند قوی با دندان و همچنین رنگ دندان بودن، در دندانپزشکی بسیار پر کاربرد است.
این ونیر ها در مطب دندانپزشک مستقیما روی دندان قرار می گیرند و توسط دندانپزشک شکل می گیرند
و سپس با اشعه مخصوص محکم می شوند.
روکش دندان و بریج
بریج دندان فضای خالی بین دندان ها و یا جای دندان از دست رفته را پر می کنند و تنها جنبه ی زیبایی ندارند.
بریجها به عنوان روشی مقرون به صرفه تر و اجمالی تر از ایمپلنت و ارتودنسی، می توانند ظاهر دندان ها را بدون جاگذاری (ایمپلنت) یا صاف کردن (ارتودنسی) بهبود بخشند.
روکش نیز مانند بریج به اصلاح دندان های شکسته یا ترک خورده کمک می کند و آنها را به شکل طبیعی شان باز می گرداند.
باندینگ دندان
باندینگ ماده ای به رنگ دندان است که برای پرکردن فضا های خالی و یا تغییر دادن رنگ دندان استفاده می شود.
کار باندینگ تنها طی یک جلسه انجام می شود و می تواند تا سال ها در دهان دوام بیاورد.
باندینگها نسبت به دیگر درمان های این چنینی بیشتر مستعد لکه دار شدن یا شکسته شدن هستند.
ایمپلنت
ایمپلنت دندان برای جایگزینی دندان از دست رفته استفاده می شود.
در روند ایمپلنت کردن، دندانپزشک پیچ تیتانیومی کوچکی را در محل دندان از دست رفته، وارد استخوان فک می کند که به عنوان پایه ی روکش ایمپلنت عمل می کند.
ایمپلنت از دندان های اطراف قابل تشخیص نیست
و پس از پیوند خوردن ایمپلنت با استخوان و بافت های مجاور دندانی امن و همیشگی برای بیمار خواهد شد.
رفرنس : کلینیک دندانپزشکی جنت اباد
راهنمای کامل تغذیه و درمان پس از جراحی پروستات و دفع سنگ کلیه